نبودنت بزرگ است. نبودنت بزرگ و سیّال است. از بینِ رشتههای در هم تنیده توی مغزم میتراود و از رگهام بیرون میزند و پرم میکند و تا حلقم بالا میآید و من نبودنت را بالا میآورم که تمام نمیشود. هزاربار از نو در من زاییده میشود و بسط میکند و بزرگ میشود و من تا همیشه نبودنت را بالا میآورم.

---

تو صفحههای ۶۱ و ۶۲ و ۶۳ی آخرین پرِ سیمرغی تو نیمههای یک شبِ تبدار. و منی که ازت میخوام بلندتر بخونی. که میرسی به دیالوگِ زن توی صفحهٔ ۶۳. میگی وای و من میترسم حالت بد شدهباشه. سریع از آغوشت کنده میشم، بلند میشم میپرسم چی شد؟ میگی چقد خوبه. میکشیام سمتِ خودت و میبوسیام. تو نیمههای شب